بدين‌صورت كه لفظ فعل بدون آن لفظ دالّ بر گذشته يا آينده ، فقط بر وقوع معنى در زمان حال دلالت مىكند . يونانيان به لفظ فعل در اين صورت « فعل قائم » و در صورتى كه همراه با لفظ دالّ بر گذشته يا آينده باشد « فعل متصرف » گويند . اين چهار نكته‌اى كه در مورد فعل گفتيم ، در مورد اسم نيز ممكن است به صورت كامل وجود داشته باشد . فقط يك فرق ميان اسم و فعل وجود دارد و آن اين‌كه در اسم ، زمان مشخص و معين نيست ، بر خلاف فعل كه زمانش مشخص و معين است . برخى گمان كرده‌اند كه تواطى ، اشتراك ، ترادف و ديگر اقسام كه در بحث‌هاى گذشته بيان كرديم ، مخصوص اسما است ، در حالى كه اين گمان نادرست است . زيرا افعال و حروف ، بلكه مركبات نيز همين عوارض را دارند . هر كدام از اسما و افعال يا محصل‌اند ، مانند ضارب و ضرب يا غير محصل ، مانند لا ضارب و ما ضرب . آن‌چه تاكنون گفتيم در مورد تقسيمات لفظ مفرد بود . اما در مورد تقسيمات لفظ مؤلف ( قول ) گونه‌هاى زيادى وجود دارد كه در گفت‌وگو به كار برده مىشوند . از ميان اين اصناف و گونه‌ها دو صنف در علوم به كار مىرود : الف - قول شارح كه در مورد تصورات گفته مىشود . ب - قول جازم كه در مورد تصديقات استعمال مىشود . و بعد از اين در اين‌باره گفت‌وگو خواهد شد ، ان شاء الله تعالى .